Een paar dagen geleden hoorde ik dat mijn vriendin Willie (Wilhelmina) onlangs was overleden. Veel jaren lang zat ze in onze Cenacle-gebedsgroep.
Vroeg vanochtend, terwijl ik bad voor de rust van haar ziel, bevond ik mij plotseling in een prachtige groene tuin.
Willie was daar, ze zag er zo vrolijk uit, precies zoals ze dat toen ze nog leefde was, en met een enthousiaste stem zei ze tegen me: “Oh, Valentina! Dank je wel voor je gebeden.”
Ik stond naast haar en bewonderde haar jurk, en ik zei: “Oh, wat zie je er mooi uit!”
Ze droeg een lange, zeer zachte lichtblauwe jurk, bijna wit. Een grote groep dames stond bij haar. Samen stonden we een klein, gelijkvloers huisje te bewonderen dat gemaakt was van een bijzonder glanzend materiaal. Het was niet té glanzend, maar het werd omgeven door een licht, een soort gloed. Het was noch cement noch baksteen, maar een soort bijzonder hemels materiaal.
Ik zei: “Mijn hemel, ik heb nog nooit zoiets gezien.” Onze Heer kan alles maken.
Willie draaide zich naar me toe en zei: “Ik denk dat dat jouw huis is, Valentina.”
Ik antwoordde: “Dat denk ik niet. Niemand heeft me verteld dat het mijn huis is.”
Toen realiseerde ze zich het plotseling en riep ze met opwinding in haar stem: “Nee! Nee, dat is voor mij! Oh, dat ziet er zo prachtig uit.”
“Oh Heer, dit is beter dan de woning die ik thuis had (op aarde). Ik ben zo dankbaar. Kijk eens naar het prachtige huis dat ze voor mij hebben klaargemaakt.”
Ze was zo gelukkig en overweldigd. Terwijl we het prachtige huis bewonderden, zag ik twee kolommen op het dak, elk ongeveer een halve meter hoog, en het waren echte vlammen van vuur die bewogen.
Terwijl ik de vlammen bewonderde, zei ik: "Kijk daar eens, Willie! Dat is de Heilige Geest, en hij staat bovenop het dak van je huis!"
Willie is op een goede plek en is echt vrolijk en gelukkig.
Willie, bid voor ons, en rust in vrede.