عزیزان،
خدا چه کسی است؟ خداست که چیست؟ شما به من میگویید که بر اساس کتکسم، خدا روحی پاک است که هیچ مخلوق نمی�برد زیرا کاملاً مستقل از ماده و غیرقابل احساس با حواس است. در زمین، تنها میتوان چیزی یا کسی را با حواس خود شناخت. همچنین میتوان او را با عقل خودشناخت، اما اگر ابتدا به وسیله یکی از حواس (دیدن، بوییدن، شنیدن، لمس کردن، چشیدن) نزدیک نشوید، عقلكم دشواری در حتی شناسایی وجود او خواهد داشت.
در حقیقت، یادگیری با حواس انجام میشود: دیدن [خواندن]، شنیدن [آموزش] و غیره؛ سپس مغز شما، عقلتان بر آن تفکر میکند و نتیجهگیریها را کشیده و سرانجام ارادهاتان به حرکت درمیآید. بدن توسط حواس خود در حال حرکت است و تفکریاش نتایج را کشیدهاست. تفکر از مغزی انسان نیز مانند مغز حیوانات، که تجربیات خوشایند یا ناخوشایند را یاد میگیرند، هر مخلوق بر اساس گونهی خودش بیشتر یا کمتر توسعه یافتهاست. حیوانات مخلوقات خدا هستند، انسانها مخلوقات خدا هستند. تفاوت بین آنها چیست؟
هنگامی که خدا آدام را آفرید، او را در تصویر و شبیه خود خلق کرد و خواستار پر کردن آسمانش با مخلوقاتی بود که به خودش بسیار نزدیک بودند تا آنها را فرزندانش بپذیرد. آدام میخواست همراهی یک مخلوق مشابه خودش داشته باشد، و خدا چنین کرد. نامش ایو بود، نامی که توسط شوهر خود برای او انتخاب شد زیرا قرار بود مادر بشریت شود. او چنان شبیه به او بود که برابر با او بود، اما خدا در تمام خلق نظم قائل شدهبود و شوهر را سرپرست همسر تعیین کردهبود تا بدون محدودیت فرزندان داشته باشد، پسرها و دخترها، و بدین ترتیب زمین و ابدیت را پر کند تا بینهایت و برای همیشه خداوند را دوست دارند و از او لذت ببرند.
چنین بود طرح خدا برای بشریت، اما نخستین آدمی تحت تأثیر نخست زن از خدای خود دور شد و گنجینههای نعمت را که به او رایگان داده شده بودند از دست داد. زن، تحریککننده این گناه بزرگ و غیرقابل تعویض، مورد مجازات شخصی قرار گرفت، چنانکه در کتاب مقدس (سفر پیدایش ۳:۱۶) آمده است: «درد بارداری تو را بسیار افزایش میدهم؛ با درد فرزندان خودت را به دنیا آور. اما میل تو برای شوهرت خواهد بود و او بر تو حکمروایی خواهد کرد.» «و خدا به آدم گفت (سفر پیدایش ۳:۱۷-۱۸): »چون از صدای همسرت گوش دادی و از درختی که من به تو گفتهام نباید بخوری، خوردی! لعنتی است زمین برای تو! با زحمت چهره خودت نان خویش را خواهی خورده تا آنکه برگردانی به خاک (...) زیرا خاک هستی و به خاک بازخواهی گردید."
چنین نتیجه گناه آدم و حوا در کتاب مقدس، کتاب زندگی، توصیف شده است و شیطان هرگز از تحریک آدم و حوا برای شورش علیه این حکم الهی دست برنمیدارد. اما هنگامی که آدم و حوا با اطاعت فرزندانه به این نتیجهٔ گناه پذیرا شوند، میتوانند لذت عمیقی را از آن بگیرند، زندگی در ایمان، امید و محبت، و همه فضایل دیگر که از آنها جاری است، و سرانجام به سوی آسمان پیشروی کنند.
مریم مقدس، حوا جدید، نمونهای از تواضع و اطاعت بود و یوسف نبی نیز مثالی از شوهر خوب، پدر و نمونهٔ تسلیم شدن در برابر ارادهٔ خدا بود. او خدمتکار کامل بود، چنانکه مریم مقدس بدون تردید یک ثانیه به اعلام فرشته پاسخ داد: «من بندهی ربام؛ برمرده من باشد مطابق کلامت.» "
گناه نخست گناهی از استقلال بود که بشریت را پایین آورد. فدایش بشر، آرزوئی خداوند، عمل شخصی تواضع و تسلیم کامل به ارادهٔ او بود، چه قیمتای هم بپردازد.
بچههایم، در شب این بزرگترین روزه ۲۰۲۶، شما را دعوت میکنم تا بر گناه استقلال، خودخواهی، سرپیچی انسان و «نون سرویام» لوسیفر فکر کنید؛ و بالعکس، خویشتنداری، وابستگی و تسلیم به ارادهٔ خداوند که نمونههای عیسی و مریم برای شما باز کردن آسمان را فراهم میکند تا خوشبختی ابدی آنها باشد که از آنان پیروی کنند.
از میان کسانی باشید که دنبال هوا، مریم، و آدم جدید، عیسی مسیح هستند؛ نه اولین انسان آدم و نخستین زن حوا که انسانیت را گم کردند؛ اما پشیمانیشان آن را نجات داد به خاطر نسلهای بعدی که برای کمکشان در زندگی پس از سقوط وعده داده شده بودند.
فضیلتی امید، همانطور که دو فضیلت دیگر الهی یعنی ایمان و محبت است، با غسل تعمید شما را میرساند؛ و وقتی خوب اعمال شود و زنده باشد، برایتان دروازهٔ زیبای روشن آسمان باز خواهد شد.
من توها را دوست دارم، حمایت میکنم، نجات میدهم، من رو هم دوست داشته باشید، توبه کنید و ایمان بیاورید.
توها را برکت میدم، فرزندان عزیزم، در نام پدر، پسر و روحالقدس †. آمین.
خدایت و خدایت
منبع: ➥ SrBeghe.blog